საქმე  N030310519003025438
            №3/60-19

გადაწყვეტილება
საქართველოს სახელით

18 ივლისი, 2023 წელი                                                                                                 ქ. ფოთი
შესავალი ნაწილი

 ფოთის საქალაქო სასამართლო 
    მოსამართლე  გიორგი თუნაური
   სხდომის მდივანი  თამარ ქირია

მოსარჩელე - ნ-----–-----------–ია
წარმომადგენლები - რ-----------ა, ი-----------–-ა

მოპასუხე -  ქალაქი ფოთის მუნიციპალიტეტის მერია, ა(ა)იპ ქალაქ ფოთის მუნიციპალური ინსპექცია

წარმომადგენლები - ნ----------–--ა, ე-–----–----–---ია, მ-----–------–---–ი

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა
          
                                                       აღწერილობითი  ნაწილი  

1. დაზუსტებული სასარჩელო მოთხოვნა:

1.1. ბათილად იქნეს ცნობილი ქალაქ ფოთის მუნიციპალიტეტის მერიის არქიტექტურის, სივრცითი მოწყობისა და ადმინისტრაციული ზედამხედველობის სამსახურის 2019 წლის 07 მაისის მითითება დემონტაჟის თაობაზე.
1.2. ბათილად იქნეს ცნობილი ქალაქ ფოთის მუნიციპალიტეტის მერიის არქიტექტურის, სივრცითი მოწყობისა და ადმინისტრაციული ზედამხედველობის სამსახურის 2020 წლის 23 იანვრის N02/263 დადგენილება.
1.3. ბათილად იქნეს ცნობილი ქალაქ ფოთის მუნიციპალიტეტის მერის 2020 წლის 29 თებერვლის N04/39 ბრძანება ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ.

სარჩელი დამყარებულია შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე: ნ-----–-----------–იამ 2019 წლის 08 მაისს ფოთის ზედამხედველობის სამსახურიდან მიიღო მითითება მის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე (საკადასტრო კოდი N0-----------) თითქოსდა უნებართვოდ აშენებულია კაპიტალური ობიექტი და მოსთხოვეს მისი დემონტაჟი.

აღნიშნული ობიექტის პრივატიზება მოახდინა შპს ,,კოლხა 97“-მა, რომელიც შემდგომ შეიძინა მოსარჩელის მეუღლემ გულთაზ ქირიამ და ფლობდა 2008 წლიდან. აღნიშნული ქონება 2014 წელს მოსარჩელემ მიიღო ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე. უფლების დამდგენ დოკუმენტში ხაზგასმითაა მითითებული შენობა-ნაგებობა N1 დაშენების ფართით 133.06 კვ.მ., შესაბამისად მოსარჩელე მიიჩნევს, რომ ზედამხედველობის სამსახურის მითითება უკანონა და უნდა გაუქმდეს.

მოსარჩელე ზემოაღნიშნული არგუმენტაციის საფუძველზე მიიჩნევს, რომ არ არსებობდა მისთვის ჯარიმის დაკისრების საფუძველი. შესაბამისად თვლის, რომ ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი ქალაქ ფოთის მუნიციპალიტეტის მერიის არქიტექტურის, სივრცითი მოწყობისა და ადმინისტრაციული ზედამხედველობის სამსახურის 2020 წლის 23 იანვრის N02/263 დადგენილება და ფოთის მუნიციპალიტეტის მერის 2020 წლის 29 თებერვლის N04/39 ბრძანება ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ.

2. მოპასუხის პოზიცია:
	
2.1. მოპასუხე ფოთის მუნიციპალიტეტის მერიის წარმოდგენელმა სარჩელი არ ცნო, მხარი დაუჭირა წერილობით წარმოდგენილ შესაგებელს და განმარტა, რომ სადავო აქტები გამოცემულია კანონის მოთხოვნათა დაცვით და არ არსებობს მათი ბათილად ცნობის საფუძველი. 

2.2. მოპასუხე ა(ა)იპ ქალაქ ფოთის მუნიციპალური ინსპექციის წარმოდგენლებმა სარჩელი არ ცნეს და განმარტეს, რომ სადავო აქტები გამოცემულია კანონის მოთხოვნათა დაცვით და არ არსებობს მათი ბათილად ცნობის საფუძველი. 

3. ფაქტობრივი გარემოებები

3.1. უდავო ფაქტობრივი გარემოებები:

3.1.1. 2019 წლის 07 მაისის, ქალაქ ფოთის მუნიციპალიტეტის მერიის არქიტექტურის, სივრცითი მოწყობისა და ადმინისტრაციული ზედამხედველობის სამსახურის N02/1539 მითითების თანახმად, ნ-----–-----------–იამ, ქ. ფოთში, ფარნავაზ მეფის ქუჩაზე მის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე განახორციელა კაპიტალური შენობა-ნაგებოების მშენებლობა შესაბამისი სანებართვო დოკუმენტაციის გარეშე. ნ-----–-----------–იას განესაზღვრა 30 დღიანი ვადა ობიექტის დემონტაჟისათვის. 

3.1.2. ქალაქ ფოთის მუნიციპალიტეტის მერიის არქიტექტურის, სივრცითი მოწყობისა და ადმინისტრაციული ზედამხედველობის სამსახურის 2019 წლის 29 ნოემბრისშემოწმების აქტის თანახმად, ნ-----–-----------–იამ არ შეასრულა 2019 წლის 07 მაისის N02/1539 მითითებით გათვალისწინებული პირობები.

3.1.3. ქალაქ ფოთის მუნიციპალიტეტის მერიის არქიტექტურის, სივრცითი მოწყობისა და ადმინისტრაციული ზედამხედველობის სამსახურის 2020 წლის 23 იანვრის N02/263 დადგენილების მიხედვით, ნ-----–-----------–ია დაჯარიმდა 8000 ლარით ქ. ფოთში, ფარნავაზ მეფის ქუჩაზე მის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე უნებართვოდ აშენებული კაპიტალური ობიექტის დაშლა-დემონტაჟის განუხორციელებლობისათვის. მასვე დაევალა ჯარიმის გადახდა დაჯარიმების შესახებ დადგენილების ჩაბარებიდან 30 დღის ვადაში. 

3.1.4. ქალაქ ფოთის მუნიციპალიტეტის მერიის არქიტექტურის, სივრცითი მოწყობისა და ადმინისტრაციული ზედამხედველობის სამსახურის 2020 წლის 23 იანვრის N02/263 დადგენილება ადმინისტრაციული საჩივრით გაასაჩივრა ნ-----–-----------–იამ ქ. ფოთის მუნიციპალიტეტის მერიაში. ქ. ფოთის მუნიციპალიტეტის მერის 2020 წლის 29 თებერვლის N04/349 ბრძანების თანახმად, არ დაკმაყოფილდა ნ-----–-----------–იას 2020 წლის 30 იანვრის ადმინისტრაციული საჩივარი.

სასამართლო ეყრდნობა შემდეგ მტკიცებულებებს:
- 07.05.2019 წლის მითითება;
- შემოწმების აქტი;
- დადგენილება დაჯარიმების შესახებ;
- 29.02.2020 ბრძანება N04/349;
- მხარეთა ახსნა-განმარტება;

3.1.5. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2019 წლის 24 დეკემბრის N446127 წერილითა და საჯარო რეესტრიდან ამონაწერებით დადგენილია, რომ უძრავ ნივთზე, მდებარე: ქალაქი ფოთი ქუჩა ფარნავაზ მეფე (საკადასტრო კოდი: 04.02.08.679) ნაკვეთის საკუთრების ტიპი: თანასაკუთრება; ნაკვეთის ფუნქცია: არასასოფლო სამეურნეო; დაზუსტებული ფართობი: 176.00 კვ.მ., ნაკვეთის წინა ნომერი: შენობა-ნაგებობები: N1, პირველადი რეგისტრაცია განხორციელდა 2008 წლის 22 დეკემბერს, სარეგ. N882008378276);

მითითებულ უძრავ ქონებაზე თავდაპირველად განხორციელდა შპს ,,კოლხა-97“-ის საკუთრების უფლების რეგისტრაცია. საჯარო რეესტრის ამონაწერის თანახმად, შენობა-ნაგებობა დაშენების ფართით შეადგენს 175,8 კვ.მ.-ს; უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტი - ქ. ფოთის მერიის დადგენილება #52 30.04.01წ. და სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს ქ. ფოთის სამმართველოს მიერ გაცემული საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობა #46/254-ი.;

მოგვიანებით, 2009 წლის 10 თებერვლის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე ქალაქ ფოთში, ფარნავაზ მეფის ქუჩაზე (საკადასტრო კოდი: 04.02.08.679) მდებარე უძრავი ქონების თანამესაკუთრე გახდა გულთაზი ქირია.

ხოლო, 2014 წლის 04 ნოემბრის ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე უძრავი ქონების (საკადასტრო კოდი: 04.02.08.679) მესაკუთრე გახდა ნ-----–-----------–ია, რომლის თანასაკუთრების უფლება გავრცელდა N1 შენობის ნაწილზე, საერთო ფართი 72.62 კვ.მ.

საკადასტრო კოდის N04.02.08.679 დაყოფის შედეგად 2015 წლის 07 ივლისის N882015367504-03 გადაწყვეტილებით დარეგისტრირდა უძრავი ნივთები საკადასტრო კოდებით: 04.02.15.001; 04.02.15.002; 04.02.15.003; 04.02.15.004; 0-----------;

უძრავ ნივთებზე საკადასტრო კოდებით: 04.02.15.001 და 04.02.15.003 დარეგისტრირდა გოჩა გიგაშვილის საკუთრების უფლება, ხოლო უძრავ ნივთებზე საკადასტრო კოდებით: 04.02.15.004 და 0-----------; დარეგისტირდა ნ-----–-----------–იას საკუთრების უფლება; რაც შეეხება მეხუთე უძრავ ქონებას, საკადასტრო კოდით: 04.02.15.002 დარეგისტრირდა ნ-----–-----------–იას და გოჩა გიგაშვილის თანასაკუთრების უფლება, საიდანაც ნ-----–-----------–იას თანასაკუთრების უფლება გავრცელდა N1 შენობის ნაწილზე, საერთო ფართი 51,13 კვ.მ.

უძრავი ქონება მდებარე ქალაქი ფოთი, ქუჩა ფარნავაზ მეფე, საკადასტრო კოდით: 0----------- დარეგისტრირდა 2015 წლის 01 ივლისს, რეგისტრაციის  N882015367504. ნაკვეთის საკუთრების ტიპი: საკუთრება, ნაკვეთის ფუნქცია: არასასოფლო სამეურნეო, დაზუსტებული ფართობი: 37 კვ.მ., ნაკვეთის წინა ნომერი: 04.02.08.679;

ზემოაღნიშნულ უძრავ ნივთზე რეგისტრირებულ უფლებაში განხორციელდა ცვლილების რეგისტრაცია 2019 წლის 23 მაისს, უფლების რეგისტრაციის N882019367166. ნაკვეთის საკუთრების ტიპი: საკუთრება, ნაკვეთის ფუნქცია: არასასოფლო სამეურნეო, დაზუსტებული ფართობი: 37 კვ.მ., ნაკვეთის წინა ნომერი: 04.02.08.679, შენობა-ნაგებობები: N1 საერთო ფართით 29.13 კვ.მ.;

სასამართლო ეყრდნობა შემდეგ მტკიცებულებებს:
- საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2019 წლის 24 დეკემბრის N446127 წერილი;
- ამონაწერები საჯარო რეესტრიდან;
- მხარეთა ახსნა-განმარტება;

3.1.6. დავის სასამართლოში განხილვისას, ქალაქ ფოთის მუნიციპალიტეტის მერიის 2022 წლის 25 მაისის ბრძანებით დამტკიცდა ახლადშექმნილი მუნიციპალური ინსპექციის დებულება. აღნიშნული დებულების მიხედვით, სწორედ მუნიციპალური ინსპექციის კომპეტენციად სახელდება სამშენებლო საქმიანობის დადგენილი წესების დარღვევის ფაქტების გამოვლენა, სათანადო სანქციების დაკისრება (2.2 მუხ. „ა“ ქვ.პ.), ქალაქ ფოთის მუნიციპალიტეტის კომპეტენციას მიკუთვნებული ფუნქციებისა და უფლებამოსილებების განხორციელებასთან დაკავშირებით საქართველოს კანონის ,,პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსით“, საქართველოს კანონით ,,საქართველოს სივრცის დაგეგმარების, არქიტექტურული და სამშენებლო საქმიანობის კოდექსით“ გათვალისწინებული მითითებებისა და დადგენილებების გამოცემა და ღონისძიებების გატარება: (2.2 მუხ. „თ“ ქვ.პ.).

სასამართლო ეყრდნობა შემდეგ მტკიცებულებებს:
- 25.05.2022 წლის ბრძანება;
- მუნიციპალური ინსპექციის წესდება;

3.2. დადგენილი სადავო ფაქტობრივი გარემოებები

3.2.1. სასამართლო დადგენილად მიიჩნევს იმ გარემოებას, რომ ნ-----–-----------–იამ უძრავი ქონება შეიძინა მას შემდეგ, როდესაც სადავო ობიექტი უკვე აშენებული იყო და აღრიცხული იყო საჯარო რეესტრში საკუთრების უფლებით შპს ,,კოლხა 97“-ის სახელზე.

სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, სამართალწარმოება მიმდინარეობს შეჯიბრებითობის საფუძველზე. მხარეები სარგებლობენ თანაბარი უფლებებითა და შესაძლებლობებით, დაასაბუთონ თავიანთი მოთხოვნები, უარყონ ან გააქარწყლონ მეორე მხარის მიერ წამოყენებული მოთხოვნები, მოსაზრებები თუ მტკიცებულებები. მხარეები თვითონვე განსაზღვრავენ, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები. აღნიშნული ნორმის შინაარსი გულისხმობს იმას, რომ მოდავე მხარეებს თანაბარი შესაძლებლობა აქვთ განკარგონ ფაქტიური გარემოებების დადგენის საპროცესო საშუალებები, აგრეთვე, მხარეთა უფლებას, მიუთითონ ფაქტებზე თავიანთი მოთხოვნების დასასაბუთებლად და წარმოადგინონ მტკიცებულებები ამ ფაქტების დადასტურება-დამტკიცებისათვის.

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. საქმის გარემოებები, რომლებიც კანონის თანახმად უნდა დადასტურდეს გარკვეული სახის მტკიცებულებებით, არ შეიძლება დადასტურდეს სხვა სახის მტკიცებულებებით. ერთ-ერთი მხარის ახსნა-განმარტება თუ მას არ ეთანხმება მოწინააღმდეგე მხარე, მხოლოდ იმ შემთხვევაში შეიძლება ჩაითვალოს სადავო სამართლებრივი ურთიერთობის არსებობისა თუ საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივ გარემოებათა დამადასტურებელ მტკიცებულებად, თუ იგი დასტურდება საქმეში არსებული სხვა მტკიცებულებების ყოველმხრივი, სრული და ობიექტური განხილვის შედეგად. წინააღმდეგ შემთხვევაში მხარის მიერ მიცემული ნებისმიერი ახსნა-განმარტება სადავო ურთიერთობის ან საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივ გარემოებათა დამადასტურებელ უტყუარ მტკიცებულებად უნდა ჩაითვალოს, რაც ეწინააღმდეგება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლით დადგენილ პრინციპებს. 

მოცემულ შემთხვევაში, გადაწყვეტილების 3.1.5. პუნქტში მითითებული უდავო ფაქტობრივი გარემოებები ცხადყოფს, რომ ნ-----–-----------–იამ უძრავი ქონება შეიძინა მას შემდეგ, როდესაც სადავო ობიექტი უკვე აშენებული იყო, კერძოდ მითითებულ უძრავ ქონებაზე თავდაპირველად განხორციელდა შპს ,,კოლხა-97“-ის საკუთრების უფლების რეგისტრაცია. საჯარო რეესტრის ამონაწერის თანახმად, შენობა-ნაგებობა დაშენების ფართით შეადგენდა 175,8 კვ.მ.-ს; უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტი - ქ. ფოთის მერიის დადგენილება #52 30.04.01წ. და სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს ქ. ფოთის სამმართველოს მიერ გაცემული საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობა #46/254-ი.; მოგვიანებით, 2009 წლის 10 თებერვლის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე ქალაქ ფოთში, ფარნავაზ მეფის ქუჩაზე (საკადასტრო კოდი: 04.02.08.679) მდებარე უძრავი ქონების თანამესაკუთრე გახდა გულთაზი ქირია. ხოლო, 2014 წლის 04 ნოემბრის ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე უძრავი ქონების (საკადასტრო კოდი: 04.02.08.679) მესაკუთრე გახდა ნ-----–-----------–ია, რომლის თანასაკუთრების უფლება გავრცელდა N1 შენობის ნაწილზე, საერთო ფართი 72.62 კვ.მ. საკადასტრო კოდის N04.02.08.679 დაყოფის შედეგად 2015 წლის 07 ივლისის N882015367504-03 გადაწყვეტილებით დარეგისტრირდა უძრავი ნივთები საკადასტრო კოდებით: 04.02.15.001; 04.02.15.002; 04.02.15.003; 04.02.15.004; 0-----------; უძრავ ნივთებზე საკადასტრო კოდებით: 04.02.15.001 და 04.02.15.003 დარეგისტრირდა გოჩა გიგაშვილის საკუთრების უფლება, ხოლო უძრავ ნივთებზე საკადასტრო კოდებით: 04.02.15.004 და 0-----------; დარეგისტირდა ნ-----–-----------–იას საკუთრების უფლება; რაც შეეხება მეხუთე უძრავ ქონებას, საკადასტრო კოდით: 04.02.15.002 დარეგისტრირდა ნ-----–-----------–იას და გოჩა გიგაშვილის თანასაკუთრების უფლება, საიდანაც ნ-----–-----------–იას თანასაკუთრების უფლება გავრცელდა N1 შენობის ნაწილზე, საერთო ფართი 51,13 კვ.მ.

ზემოაღნიშნულ უძრავ ნივთზე რეგისტრირებულ უფლებაში განხორციელდა ცვლილების რეგისტრაცია 2019 წლის 23 მაისს, უფლების რეგისტრაციის N882019367166. ნაკვეთის საკუთრების ტიპი: საკუთრება, ნაკვეთის ფუნქცია: არასასოფლო სამეურნეო, დაზუსტებული ფართობი: 37 კვ.მ., ნაკვეთის წინა ნომერი: 04.02.08.679, შენობა-ნაგებობები: N1 საერთო ფართით 29.13 კვ.მ.;

სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ ნ-----–-----------–იას უძრავ ნივთზე ცვლილების რეგისტრაციის დამაბრკოლებელი გარემოება უფლების დამდგენი დოკუმენტის/დაუზუსტებელი მონაცემებით რეგისტრირებული უძრავი ნივთის და სარეგისტარციოდ წარდგენილი უძრავი ნივთის შეუსაბამობა არ გამხდარა, უფრო მეტიც განმცხადებელს დაევალა კორექტირებული საკადასტრო აზომვითი ნახაზის წარდგენა.

საჯარო რეესტრში წარდგენილ N882019367166 განცხადების საფუძველზე მიღებულ არც ერთ გადაწყვეტილებაში მარეგისტრირებელ ორგანოს არ მიუთითებია რეგისტრირებული მონაცემებისა და წარდგენილი მონაცემების შეუსაბამობაზე, ამ საფუძვლით სარეგისტრაციო წარმოება არ შეჩერებულა/არ შეწყვეტილა, შესაბამისად, მოპასუხის მითითება იმ გარემოებაზე, რომ 2010 წლის ორთოფოტოთი არ დასტურდება სადავო შენობის არსებობა, არ გამომდინარეობს საქმის მასალებიდან, ასეთი გარემოება ადმინისტრაციული წარმოების პროცესში არ დადგენილა.

ამასთან, მართალია, არათუ მესაკუთრეზე, ნაკვეთით მოსარგებლეზეც ვრცელდება სამშენებლო სამართალდარღვევისათვის პასუხისმგებლობის დაკისრება და მოსარგებლეზე სამშენებლო სამართალდარღვევისათვის პასუხისმგებლობის დაკისრება არ ადასტურებს მოსარგებლისათვის პასუხისმგებლობის დაკისრებას სხვისი ბრალისათვის (იხ. სუს. გ. საქმე №ბს-926-922(2კ-17) 20.12.19წ.), მაგრამ განსახილველ შემთხვევაში, უნებართვო მშენებლობის ობიექტის დემონტაჟი წარმოადგენს სამართალდარღვევის აღმოფხვრის ერთ-ერთ ფორმას, რომლის მიზანია სამართალდარღვევის აღმოფხვრა და ობიექტისათვის იმ ფორმის შენარჩუნება, რომელიც არსებობდა უნებართვო მშენებლობის განხორციელებამდე, ამასთან, უნებართვო მშენებლობის ობიექტის დემონტაჟის ვალდებულების დაკისრება არ წარმოადგენს პასუხისმგებლობის ზომას. ამგვარად, სადავოა სწორედ ის გარემოება, რამდენად არსებობს ნ-----–-----------–იასათვის კანონის დარღვევით აშენებული შენობა-ნაგებობის დემონტაჟისა და პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენის დავალების საფუძველი, მიუხედავად იმისა, რომ უძრავ ნივთზე ნ-----–-----------–იას საკუთრების უფლება რეგისტრირებულია ნასყიდობის/ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე მას შემდეგ, როცა შენობა აშენებული იყო და მოსარჩელის მოქმედების შედეგად არ განხორციელებულა სადავო შენობა-ნაგებობაზე გაბარიტების რაიმე ცვლილება, რის თაობაზეც სასამართლოს დასკვნა მოცემულია გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილში.

                                                       სამოტივაციო ნაწილი

4. შემაჯამებელი სასამართლო დასკვნა:

საქმეში არსებული მასალებისა და მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის, სარჩელის ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმებისა და საქმეში არსებულ მტკიცებულებათა სამართლებრივი შეფასების შედეგად, სასამართლო მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ სარჩელი უნდა დაკმაყოფილდეს. 

5. კანონები, რომლებითაც სასამართლომ იხელმძღვანელა: 

5.1. საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსი; 
„პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსი“
,,ადმინისტრაციული სახდელისაგან გათავისუფლების შესახებ“ 18.09.2019წ. საქართველოს კანონი

6. სამართლებრივი  შეფასება:

6.1. საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სარჩელი შეიძლება აღიძრას ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის მოთხოვნით. 

საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მეორე მუხლის პირველი  ნაწილის „დ“ პუნქტის თანახმად, ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი არის ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ადმინისტრაციული კანონმდებლობის საფუძველზე გამოცემული ინდივიდუალური სამართლებრივი აქტი, რომელიც აწესებს, ცვლის, წყვეტს ან ადასტურებს პირის ან პირთა შეზღუდული წრის უფლებებსა და მოვალეობებს. ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტად ჩაითვლება აგრეთვე ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება, მის უფლებამოსილებას მიკუთვნებული საკითხის დაკმაყოფილებაზე განმცხადებლისათვის უარის თქმის შესახებ, ასევე ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გამოცემული ან დადასტურებული დოკუმენტი, რომელსაც შეიძლება მოჰყვეს სამართლებრივი შედეგები. 

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლოს მიაჩნია, რომ გასაჩივრებული ქალაქ ფოთის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის, სივრცითი მოწყობისა და ადმინისტრაციული ზედამხედველობის სამსახურის დადგენილებები და ქალაქ ფოთის მუნიციპალიტეტის მერიის ბრძანება, წარმოადგენენ ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტებს და საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მეორე მუხლის პირველი ნაწილის ,,ა” ქვეპუნქტის შესაბამისად, სასამართლომ დავის განხილვისას უნდა შეამოწმოს მათი შესაბამისობა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსით დადგენილი აქტის გამოცემის მომწესრიგებელ შესაბამის ნორმებთან, ასევე, სხვა საკანონმდებლო და კანონქვემდებარე ნორმატიული აქტების დებულებებთან.

6.2. როგორც აღინიშნა, სადავოდ ქცეული აქტებით ნ-----–-----------–იას დაევალა უნებართვოდ აშენებული კაპიტალური შენობა - ნაგებობის დემონტაჟი და ჯარიმის გადახდა.

დემონტაჟის საკითხთან მიმართებით, სასამართლო დადგენილად მიიჩნევს იმ გარემოებას, რომ ნ-----–-----------–იამ უძრავი ქონება შეიძინა მას შემდეგ, როდესაც სადავო ობიექტი უკვე აშენებული იყო და აღრიცხული იყო საჯარო რეესტრში საკუთრების უფლებით შპს ,,კოლხა 97“-ის სახელზე. (დაწვრილებით იხილეთ 3.2.1. პუნქტი);

ზემოაღნიშნულ უძრავ ნივთზე რეგისტრირებულ უფლებაში განხორციელდა ცვლილების რეგისტრაცია 2019 წლის 23 მაისს, უფლების რეგისტრაციის N882019367166. ნაკვეთის საკუთრების ტიპი: საკუთრება, ნაკვეთის ფუნქცია: არასასოფლო სამეურნეო, დაზუსტებული ფართობი: 37 კვ.მ., ნაკვეთის წინა ნომერი: 04.02.08.679, შენობა-ნაგებობები: N1 საერთო ფართით 29.13 კვ.მ.;

სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ ნ-----–-----------–იას უძრავ ნივთზე ცვლილების რეგისტრაციის დამაბრკოლებელი გარემოება უფლების დამდგენი დოკუმენტის/დაუზუსტებელი მონაცემებით რეგისტრირებული უძრავი ნივთის და სარეგისტარციოდ წარდგენილი უძრავი ნივთის შეუსაბამობა არ გამხდარა, უფრო მეტიც განმცხადებელს დაევალა კორექტირებული საკადასტრო აზომვითი ნახაზის წარდგენა.

სასამართლო მიუთითებს, რომ საქართველოს კონსტიტუციის მე-19 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, საკუთრება და მემკვიდრეობის უფლება აღიარებული და უზრუნველყოფილია. ,,ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის ევროპული კონვენციის“ დამატებითი ოქმის პირველი მუხლის შესაბამისად, ყოველ ფიზიკურ ან იურიდიულ პირს აქვს თავისი საკუთრების შეუფერხებელი სარგებლობის უფლება. მხოლოდ საზოგადოებრივი საჭიროებისათვის შეიძლება ჩამოერთვას ვინმეს თავისი საკუთრება კანონითა და საერთაშორისო სამართლის ზოგადი პრინციპებით გათვალისწინებულ პირობებში.

საქართველოს კონსტიტუციის მე-19 მუხლი განამტკიცებს საკუთრების, მისი შეძენის, გასხვისების და მემკვიდრეობით მიღების საყოველთაო უფლებას. საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს შეფასებით, „საკუთრების უფლება ბუნებითი უფლებაა, რომლის გარეშე შეუძლებელია დემოკრატიული საზოგადოების არსებობა“. (საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2012 წლის 26 ივნისის N3/1/512 გადაწყვეტილება საქმეზე „დანიის მოქალაქე ჰეიკე ქრონქვისტი საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ“, II-32). „საკუთრების უფლება წარმოადგენს თანამედროვე დემოკრატიული საზოგადოების განვითარების საყრდენს, რომელსაც ეფუძნება საბაზრო ეკონომიკა და სტაბილური სამოქალაქო ბრუნვა. საქართველოს კონსტიტუციის 21-ე მუხლი, ერთი მხრივ, უზრუნველყოფს საკუთრების როგორც ინსტიტუტის კონსტიტუციურ-სამართლებრივ გარანტიას, ხოლო, მეორე მხრივ, წარმოადგენს ინდივიდის ძირითად უფლებას.“ (საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2013 წლის 27 დეკემბრის №2/3/522,553 გადაწყვეტილება საქმეზე „სპს „გრიშა აშორდია“ საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ.“) საკონსტიტუციო სასამართლოს არაერთხელ განუმარტავს, რომ „საკუთრების უფლება ადამიანის არა მარტო არსებობის ელემენტარული საფუძველია, არამედ უზრუნველყოფს მის თავისუფლებას, მისი უნარისა და შესაძლებლობების ადეკვატურ რეალიზაციას, ცხოვრების საკუთარი პასუხისმგებლობით წარმართვას. ყოველივე ეს კანონზომიერად განაპირობებს ინდივიდის კერძო ინიციატივებს ეკონომიკურ სფეროში, რაც ხელს უწყობს ეკონომიკური ურთიერთობების, თავისუფალი მეწარმეობის, საბაზრო ეკონომიკის განვითარებას, ნორმალურ, სტაბილურ სამოქალაქო ბრუნვას (საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2007 წლის 2 ივლისის N1/2/384 გადაწყვეტილება საქმეზე ,,საქართველოს მოქალაქეები – დავით ჯიმშელეიშვილი, ტარიელ გვეტაძე და ნელი დალალაშვილი საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ“, II-5)

გარდა აღნიშნულისა, სასამართლო მიუთითებს, რომ ევროპულმა სასამართლომ საკუთრების უფლებასთან მიმართებაში საკმაოდ ამომწურავი დეფინიცია გადმოგვცა საქართველოს წინააღმდეგ გამოტანილ გადაწყვეტილებაში, რომლის თანახმად, „სასამართლო განმეორებით აცხადებს, რომ „საკუთრების“ ცნებას 1-ლი დამატებითი ოქმის 1-ლი მუხლის პირველ ნაწილის თვალსაზრისით, აქვს ავტონომიური მნიშვნელობა, რომელიც არ შემოიფარგლება მხოლოდ ფიზიკური ნივთების მესაკუთრეობით და დამოუკიდებელია ადგილობრივ კანონმდებლობაში არსებული ფორმალური კლასიფიკაციისაგან: განსახილველი საკითხი მდგომარეობს იმაში, შეიძლება თუ არა ჩაითვალოს, რომ საქმის ფაქტობრივი გარემოებების ერთიანობა მომჩივანს ანიჭებს საკუთრების უფლებას იმ მატერიალურ ინტერესზე, რომელსაც იცავს აღნიშნული დებულება. შესაბამისად, ისევე როგორც ფიზიკური ნივთები, კონკრეტული უფლებები და ინტერესი, რომლებიც წარმოადგენენ აქტივებს, შეიძლება ასევე ჩაითვალოს „საკუთრებად“ ამ დებულების საჭიროებებიდან გამომდინარე. „საკუთრების“ ცნება არ იზღუდება „არსებული საკუთრებით“, არამედ შეიძლება მოიცავდეს აქტივებს, მათ შორის მოთხოვნებს, რომლებთან დაკავშირებითაც მომჩივანს შეუძლია იდავოს, რომ მას გააჩნია სულ მცირე გონივრული და  „ლეგიტიმური მოლოდინი“ იმისა, რომ შეძლებს საკუთრების უფლებით სარგებლობას. „მოლოდინი“ „ლეგიტიმურია“, თუკი იგი ემყარება საკანონმდებლო დანაწესს ან სამართლებრივ აქტს, რომელიც ეხება სადავო საკუთრებით ინტერესს“ (საღინაძე საქართველოს წინააღმდეგ, №18768/05, 27.05.2010წ. §103). ევროპულმა სასამართლომ 2007 წლის 27 ნოემბერს გამოტანილი გადაწყვეტილებით, მართალია, არ დაადგინა დარღვევა დაგეგმარების ნებართვის გარეშე სახლის დანგრევის გამო, მაგრამ სასამართლომ მიუთითა, რომ მას „ეჭვები არ აქვს გასაჩივრებული ღონისძიებით მისაღწევი მიზნის ლეგიტიმურობასთან დაკავშირებით. ეს მიზანია: ტყის ზონის დაცვა, სადაც აკრძალულია მშენებლობა“.  ამრიგად, საკუთრების უფლების შეზღუდვა დასაშვები შეიძლება იყოს იმ პირობით, რომ კერძო და საჯარო ინტერესს შორის დაცული იქნება სამართლიანი ბალანსი“ (ჰამერი ბელგიის წინაღმდეგ (Hamer v. Belgium), №21861/03  27.11.2007წ. [II სექცია] §80-81).

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლო განმარტავს, რომ საკუთრების უფლება დაცული და გარანტირებულია საქართველოს კონსტიტუციითა და საერთაშორისო ხელშეკრულებებით. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, საკუთრების უფლება ვლინდება მესაკუთრის შესაძლებლობაში, კანონისმიერი ან სხვაგვარი, კერძოდ, სახელშეკრულებო შებოჭვის ფარგლებში, თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით (ნივთით), არ დაუშვას სხვა პირთა მიერ ამ ქონებით სარგებლობა, განკარგოს იგი, თუკი ამით არ ილახება მეზობლების ან სხვა მესამე პირთა უფლებები, ანდა, თუ ეს მოქმედება არ წარმოადგენს უფლების ბოროტად გამოყენებას. 

განსახილველ შემთხვევაში ნ-----–-----------–იას საკუთრების უფლება სადავო შენობა-ნაგებობაზე რეგისტრირებულია ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე, რომელსაც წინ უძღოდა გულთაზი ქირიასა და შპს ,,კოლხა 97“-ს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება. შესაბამისად, მოსარჩელის „ლეგიტიმური მოლოდინი“ მოპოვებული საკუთრების უფლების მიმართ, ემყარება საკანონმდებლო დანაწესს - საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლს, რომლის პირველი და მე-2 ნაწილების შესაბამისად, რეესტრის მონაცემების მიმართ მოქმედებს უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია, ე. ი. რეესტრის ჩანაწერები ითვლება სწორად, ვიდრე არ დამტკიცდება მათი უზუსტობა. იმ პირის სასარგებლოდ, რომელიც გარიგების საფუძველზე სხვა პირისაგან იძენს რომელიმე უფლებას და ეს უფლება გამსხვისებლის სახელზე იყო რეესტრში რეგისტრირებული, რეესტრის ჩანაწერი ითვლება სწორად, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ამ ჩანაწერის საწინააღმდეგოდ შეტანილია საჩივარი, ან შემძენმა იცოდა, რომ ჩანაწერი უზუსტოა. აღნიშნულის საწინააღმდეგოდ მოპასუხეები ვერ მიუთითებენ ისეთ გარემოებებზე, რომლებიც დაადასტურებდა, რომ თამარ ღვინჯილიამ იცოდა ან უნდა სცოდნოდა საკუთრების ობიექტის უფლებრივი ნაკლის შესახებ. 

მოპასუხეთა შესაგებელი ასევე არ შეიცავს დასაბუთებას სადავო შენობა-ნაგებობის მეზობლების ან სხვა მესამე პირთა უფლებების შელახვის ფაქტზე. ამასთან, საქმეზე არ დგინდება უფლების ბოროტად გამოყენების მიზნით მოსარჩელის მიერ მოქმედებების განხორციელება. ამგვარად, საჯარო რეესტრში აღრიცხული ობიექტის დემონტაჟის დავალება ხელყოფს ფიზიკური პირის საკუთრების უფლებას, თუ „გონივრულ ეჭვს მიღმა სტანდარტით“ არ იქნება დასაბუთებული უფლებაში ჩარევის კანონით გათვალისწინებული საფუძველი და ლეგიტიმური მიზანი. ამდენად, უკანონოდ შექმნილი საკუთრების ობიექტის კეთილსინდისიერი შემძენის მიმართ არ არსებობს პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენის ვალდებულების დაკისრების საფუძველი, თუ უტყუარად არ დადასტურდება, რომ იმავე პირის უკანონო მოქმედება (მოქმედებები) დაედო საფუძვლად ან ხელი შეუწყო უკანონო საკუთრების ობიექტის შექმნას, რაც მოიცავს, როგორც უნებართვოდ მშენებლობის წარმოებას, ასევე კანონის დარღვევით აშენებული შენობა-ნაგებობის რეგისტრაციას საჯარო რეესტრში. მითითებული გარემოებების დაუდასტურებლობის შემთხვევაში, საკუთრების უფლებაში ნებისმიერი ჩარევა გამართლებული უნდა იქნეს უპირატესი უფლების დაცვის მიზნით. აღნიშნულის მტკიცების ტვირთი კი ადმინისტრაციულ ორგანოს ეკისრება საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-17 მუხლის მე-2  ნაწილის შესაბამისად.

ნ-----–-----------–იას მიერ  უკანონო საკუთრების ობიექტის შექმნად ვერ იქნება მიჩნეული უძრავ ნივთზე რეგისტრირებულ უფლებაში ცვლილების რეგისტრაცია, რადგან როგორც უკვე აღინიშნა ნ-----–-----------–იას უძრავ ნივთზე ცვლილების რეგისტრაციის დამაბრკოლებელი გარემოება უფლების დამდგენი დოკუმენტის/დაუზუსტებელი მონაცემებით რეგისტრირებული უძრავი ნივთის და სარეგისტარციოდ წარდგენილი უძრავი ნივთის შეუსაბამობა არ გამხდარა, უფრო მეტიც განმცხადებელს დაევალა კორექტირებული საკადასტრო აზომვითი ნახაზის წარდგენა. თავის მხრივ, მითითებულ უძრავ ქონებაზე თავდაპირველად განხორციელდა შპს ,,კოლხა-97“-ის საკუთრების უფლების რეგისტრაცია. საჯარო რეესტრის ამონაწერის თანახმად, შენობა-ნაგებობა დაშენების ფართით შეადგენს 175,8 კვ.მ.-ს; ხოლო უფლების დამადასტურებელ დოკუმენტს წარმოადგენდა - ქ. ფოთის მერიის დადგენილება #52 30.04.01წ. და სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს ქ. ფოთის სამმართველოს მიერ გაცემული საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობა #46/254-ი.;

განსახილველ შემთხვევაში, ვინაიდან ამჟამინდელი მდგომარეობით ნ-----–-----------–იას საკუთრების უფლება სადავო შენობა-ნაგებობაზე კანონით დადგენილი წესით რეგისტრირებულია, სასამართლოს მიაჩნია, რომ ასეთი ობიექტის დემონტაჟის დავალება ხელყოფს და გაუმართლებელ ჩარევას გამოიწვევს ფიზიკური პირის საკუთრების უფლებაში. შესაბამისად, დემონტაჟის დავალების ნაწილში არსებობს სადავო ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გაუქმების საფუძველი.

6.3.  რაც შეეხება მოსარჩელე ნ-----–-----------–იასათვის დაკისრებულ ჯარიმას, სასამართლო მიუთითებს ,,ადმინისტრაციული სახდელისაგან გათავისუფლების შესახებ“ 18.09.2019წ. საქართველოს კანონის პირველ მუხლზე, რომლის თანახმად, ამ კანონის მიზანია ერთჯერადი ხასიათის დროებითი და განსაკუთრებული ღონისძიების სახით ამავე კანონით განსაზღვრული იმ ფიზიკური პირების ადმინისტრაციული სახდელისგან − ჯარიმისგან და შესაბამისი საურავისგან გათავისუფლება, რომლებმაც საქართველოს კანონმდებლობით გათვალისწინებული ადმინისტრაციული სამართალდარღვევა 2019 წლის 15 იანვრამდე ჩაიდინეს და რომელთა მიმართაც ადმინისტრაციული სახდელის დადების შესახებ დადგენილება ამ კანონის ამოქმედებამდე არ აღსრულებულა. 

სასამართლო მიიჩნევს, რომ სამშენებლო სამართალდარღვევაზე, როგორც ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ერთ-ერთ სახეზე, უნდა გავრცელდეს აღნიშნული კანონით გათვალისწინებული შეღავათი. საქმის მასალებით დასტურდება, რომ სამშენებლო სამართალდარღვევა ჩადენილია 2019 წლის 15 იანვრამდე, ხოლო ნ-----–-----------–იასათვის ჯარიმის დაკისრების შესახებ დადგენილება გასაჩივრებულია და ჯერ არ არის აღსრულებული. 

სასამართლო აღნიშნავს, რომ „ადმინისტრაციული სახდელისაგან გათავისუფლების შესახებ“ 18.09.2019წ. საქართველოს კანონით გათვალისწინებული შეღავათი ეხება მხოლოდ ჯარიმისაგან და საურავისაგან გათავისუფლებას. გამომდინარე იქიდან, რომ ნ-----–-----------–ია წარმოადგენს ზემოაღნიშნული კანონის სუბიექტს,  (მითითებული კანონის მე-2 მუხლის პირველი პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, ამ კანონით გათვალისწინებული ადმინისტრაციული სახდელისგან თავისუფლდება: ამ კანონის ამოქმედების დროისთვის ასაკით პენსიონერი (ქალი − 60 წლის ასაკიდან, მამაკაცი − 65 წლის ასაკიდან). სასამართლო მიუთითებს, რომ მოსარჩელე ნ-----–-----------–ია (დაბ. – 22.05.1949წ.) „ადმინისტრაციული სახდელისგან გათავისუფლების შესახებ“ საქართველოს კანონის (18 სექტემბერი 2019 წ. №4964-Iს) ამოქმედების დროისთვის (01.10.2019 წ.) იყო 70 წლის)) არსებობს მისთვის დაკისრებული ჯარიმის ნაწილში კანონით გათვალისწინებული შეღავათის გავრცელების საჭიროება - მასზე დაკისრებული ჯარიმის გაუქმების საფუძველი. (შედ. იხ. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 02.04.2020წ. გადაწყვეტილება საქმეზე #ბს-7(კ-19); 27.02.2020წ., გადაწყვეტილება საქმეზე #ბს-1164(კ-18), 20.12.2019 წ., განჩინება საქმეზე #ბს-638-634(2კ-17))

„ადმინისტრაციული სახდელისგან გათავისუფლების შესახებ“ საქართველოს კანონის 3.1 მუხლის თანახმად, საქართველოს კანონმდებლობით გათვალისწინებულმა ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა საქმეების განხილვის უფლებამოსილების მქონე ორგანოებმა და თანამდებობის პირებმა ამ კანონის პირველი მუხლით გათვალისწინებული ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის საქმეზე ფიზიკური პირის ადმინისტრაციული სახდელისგან − ჯარიმისგან და შესაბამისი საურავისგან გათავისუფლების საკითხი უნდა გადაეწყვიტათ კანონის შესაბამისად. 

სასამართლო აღნიშნავს, რომ სამართალდარღვევისათვის სანქციის შეფარდების დროს, თუ კანონით გაუქმებული ან შემსუბუქებულია პასუხისმგებლობა სამართალდარღვევის ჩადენისათვის, მოქმედებს ახალი კანონით დადგენილი ნორმა. სანქციის შეფარდების დრო მოიცავს არა მხოლოდ ორგანოს მიერ მისი გამოყენების მომენტს, არამედ აგრეთვე ზემდგომი ორგანოების ან სასამართლოს მიერ სანქციის გამოყენების კანონიერების შემოწმების პერიოდს (სუსგ Nბს-926-922(2კ-17), 20.12.2019წ.). 

მოცემულ შემთხვევაში სამშენებლო სამართალდარღვევაზე დადგენილება მიღებულ იქნა 2020 წლის 23 იანვარს, რა დროსაც არ არსებობდა ადმინისტრაციული სახდელისგან გათავისუფლების სამართლებრივი საფუძველი, ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლო თვლის, რომ არსებობს სადავო სამართალურთიერთობის მიმართ, ნ-----–-----------–იასათვის დაკისრებული ჯარიმის ნაწილში, კანონით გათვალისწინებული შეღავათის გავრცელების საჭიროება, მასზე დაკისრებული ჯარიმის გაუქმების საფუძველი.

ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სასამართლო მიიჩნევს, რომ 2019 წლის 18 სექტემბრის „ადმინისტრაციული სახდელისაგან განთავისუფლების შესახებ“ საქართველოს კანონის თანახმად ნ-----–-----------–ია უნდა გათავისუფლდეს ქალაქ ფოთის მუნიციპალიტეტის მერიის არქიტექტურის, სივრცითი მოწყობისა და ადმინისტრაციული ზედამხედველობის სამსახურის 2020 წლის 23 იანვრის N02/263 დადგენილებით დაკისრებული ჯარიმისაგან (შესაბამისი საურავისგან). 

6.4. მოსარჩელე მხარის ერთ-ერთ მოთხოვნას წარმოადგენს ასევე ქალაქ ფოთის მუნიციპალიტეტის მერის 2020 წლის 29 თებერვლის N04/39 ბრძანების ბათილად ცნობა, რომლითაც ნ-----–-----------–იას ადმინისტრაციული საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოთხოვნის ამ ნაწილში სარჩელი საფუძვლიანია, რამეთუ მოცემულ შემთხვევაში დადგენილი იქნა, რომ ქალაქ ფოთის მუნიციპალიტეტის მერიის არქიტექტურის, სივრცითი მოწყობისა და ადმინისტრაციული ზედამხედველობის სამსახურის 2020 წლის 23 იანვრის N02/263 დადგენილება დაჯარიმების შესახებ, როგორც ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, კანონის მოთხოვნათა დარღვევით არის მიღებული და იგი მოსარჩელის კანონიერ ინტერესებს საკუთრებასთან დაკავშირებით პირდაპირ და უშუალო ზიანს აყენებს, აღნიშნული გარემოება კი თავის მხრივ გასაჩივრებული აქტის ბათილად ცნობის სამართლებრივ საფუძველს წარმოადგენს, - შესაბამისად ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი, ასევე ქალაქ ფოთის მუნიციპალიტეტის მერის 2020 წლის 29 თებერვლის N04/39 ბრძანება ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ, მით უფრო მაშინ, როდესაც ადმინისტრაციულ საჩივარს, როგორც უფლების დაცვის საშუალებას, მხარისთვის განსაკუთრებული ინტერესი გააჩნია და ადმინისტრაციული წარმოება ადმინისტრაციულ საჩივართან დაკავშირებით გულისხმობს ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის კანონიერების გადამოწმებას, რომელიც თავის თავში მოიცავს აქტის, როგორც ფორმალური, ისე მატერიალური კანონიერების გადამოწმებას.

6.5. სასამართლო განმარტავს, რომ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის საფუძვლები რეგლამენტირებულია საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 601 მუხლით, რომლის პირველი ნაწილი ადგენს, რომ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ბათილია, თუ იგი ეწინააღმდეგება კანონს, ან არსებითად დარღვეულია მისი მომზადებისა ან გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი სხვა მოთხოვნები. ამასთან, კანონმდებელი მითითებული მუხლის მე-2 ნაწილში აზუსტებს, რომ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მომზადების ან გამოცემის წესის არსებით დარღვევად ჩაითვლება ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა ამ კოდექსის 32-ე ან 34-ე მუხლით გათვალისწინებული წესის დარღვევით ჩატარებულ სხდომაზე ან კანონით გათვალისწინებული ადმინისტრაციული წარმოების სახის დარღვევით, ანდა კანონის ისეთი დარღვევა, რომლის არარსებობის შემთხვევაში მოცემულ საკითხზე მიღებული იქნებოდა სხვაგვარი გადაწყვეტილება. ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს ბათილად ცნობს მისი გამომცემი ადმინისტრაციული ორგანო, ხოლო საჩივრის ან სარჩელის შემთხვევაში – ზემდგომი ადმინისტრაციული ორგანო ან სასამართლო.  ამავე კოდექსის 185-ე მუხლის თანახმად, თუ ამ თავით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ საჩივართან დაკავშირებით ადმინისტრაციული წარმოებისას გამოიყენება ამ კოდექსის VI თავით გათვალისწინებული დებულებანი.

საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 201-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციულ ორგანოს ადმინისტრაციული საჩივრის განხილვის შედეგად გამოაქვს ერთ-ერთი შემდეგი გადაწყვეტილება: ა) ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილების შესახებ; ბ) ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის თაობაზე; გ) ადმინისტრაციული საჩივრის ნაწილობრივ დაკმაყოფილების შესახებ. ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციულ საჩივართან დაკავშირებულ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს კანონიერებისა და მიზანშეწონილობის თვალსაზრისით ამოწმებს ადმინისტრაციული ორგანო, ხოლო ამავე მუხლის მე-4 ნაწილის მიხედვით კი, ადმინისტრაციული საჩივრის განმხილველი ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია შეამოწმოს, აკმაყოფილებს თუ არა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი კანონის იმ მოთხოვნას, რომელიც ადმინისტრაციული საჩივრის წარმდგენ პირს ანიჭებს რაიმე უფლებას ან უპირატესობას.

საქართველოს ადმინისტრაციულ საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის თანახმად, თუ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ან მისი ნაწილი კანონს ეწინააღმდეგება და ის პირდაპირ და უშუალო (ინდივიდუალურ) ზიანს აყენებს მოსარჩელის კანონიერ უფლებას ან ინტერესს, ან უკანონოდ ზღუდავს მის უფლებას, სასამართლო ამ კოდექსის 22-ე მუხლში აღნიშნულ სარჩელთან დაკავშირებით გამოიტანს გადაწყვეტილებას ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის შესახებ.

წინამდებარე გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტებისა და გადაწყვეტილებაში განვითარებული მსჯელობის გათვალისწინებით, სასამართლო მიიჩნევს, რომ ნ-----–-----------–იას სარჩელი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს, კერძოდ ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი ქალაქ ფოთის მუნიციპალიტეტის მერიის არქიტექტურის, სივრცითი მოწყობისა და ადმინისტრაციული ზედამხედველობის სამსახურის 2019 წლის 07 მაისის მითითება დემონტაჟის თაობაზე, ქალაქ ფოთის მუნიციპალიტეტის მერიის არქიტექტურის, სივრცითი მოწყობისა და ადმინისტრაციული ზედამხედველობის სამსახურის 2020 წლის 23 იანვრის N02/263 დადგენილება და ქალაქ ფოთის მუნიციპალიტეტის მერის 2020 წლის 29 თებერვლის N04/39 ბრძანება ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ. ამასთან, 2019 წლის 18 სექტემბრის „ადმინისტრაციული სახდელისაგან განთავისუფლების შესახებ“ საქართველოს კანონის თანახმად ნ-----–-----------–ია უნდა გათავისუფლდეს ქალაქ ფოთის მუნიციპალიტეტის მერიის არქიტექტურის, სივრცითი მოწყობისა და ადმინისტრაციული ზედამხედველობის სამსახურის 2020 წლის 23 იანვრის N02/263 დადგენილებით დაკისრებული ჯარიმისაგან (შესაბამისი საურავისგან).

7. საპროცესო ხარჯები

7.1. სასამართლოს ხარჯების საკითხი უნდა გადაწყდეს შემდეგნაირად: 

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 55-ე მუხლი განსაზღრავს სახელმწიფოსათვის ხარჯების ანაზრაურების წესს. აღნიშნული საკანონმდებლო აქტის თანახმად, სასამართლოს მიერ საქმის განხილვასთან დაკავშირებით გაწეული ხარჯები და სახელმწიფო ბაჟი, რომელთა გადახდისაგან განთავისუფლებული იყო მოსარჩელე, გადახდება მოპასუხეს ბიუჯეტის შემოსავლის სასარგებლოდ, მოთხოვნათა იმ ნაწილის პროპორციულად, რომელიც დაკმაყოფილებულია, ხოლო სარჩელზე უარის თქმისას სასამართლოს მიერ გაწეული ხარჯები გადახდება მოსარჩელეს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ.  ამავე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ ორივე მხარე განთავისუფლებულია სასამართლო ხარჯების გადახდისაგან, მაშინ სასამართლოს მიერ საქმის განხილვასთან დაკავშირებით გაწეულ ხარჯებს გაიღებს სახელმწიფო.

განსახილველ შემთხვევაში მოსარჩელის მიერ სარჩელის აღძვრისას გადახდილ იქნა სახელწიფო ბაჟი 100 ლარის ოდენობით. იმ პირობებში როდესაც წინამდებარე გადაწყვეტილებით სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა მოპასუხეებს - ფოთის მუნიციპალიტეტის მერიას და  ა(ა)იპ ქალაქ ფოთის მუნიციპალურ ინსპექციას მოსარჩელის ნ-----–-----------–იას სასარგებლოდ უნდა დაეკისროთ სარჩელისათვის გადახდილი ბაჟის ანაზღაურება 100 ლარის ოდენობით;

8.  უზრუნველყოფის ღონისძიებასთან დაკავშირებული საკითხები

8.1. მოცემულ საქმეზე სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება გამოყენებული არ ყოფილა.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო      ნ ა წ ი ლ ი:

სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, მე-12, 22-ე და საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-8, 55-ე, 243-ე, 244-ე, 248-ე, 249-ე, 364-ე,  369-ე მუხლებით  და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა:

1. ნ-----–-----------–იას სარჩელი დაკმაყოფილდეს.

2. ბათილად იქნეს ცნობილი ქალაქ ფოთის მუნიციპალიტეტის მერიის არქიტექტურის, სივრცითი მოწყობისა და ადმინისტრაციული ზედამხედველობის სამსახურის 2020 წლის 23 იანვრის N02/263 დადგენილება.

2.1. 2019 წლის 18 სექტემბრის „ადმინისტრაციული სახდელისაგან განთავისუფლების შესახებ“ საქართველოს კანონის თანახმად ნ-----–-----------–ია გათავისუფლდეს ქალაქ ფოთის მუნიციპალიტეტის მერიის არქიტექტურის, სივრცითი მოწყობისა და ადმინისტრაციული ზედამხედველობის სამსახურის 2020 წლის 23 იანვრის N02/263 დადგენილებით დაკისრებული ჯარიმისაგან (შესაბამისი საურავისგან).

3. ბათილად იქნეს ცნობილი ქალაქ ფოთის მუნიციპალიტეტის მერიის არქიტექტურის, სივრცითი მოწყობისა და ადმინისტრაციული ზედამხედველობის სამსახურის 2019 წლის 07 მაისის მითითება დემონტაჟის თაობაზე.

4. ბათილად იქნეს ცნობილი ქალაქ ფოთის მუნიციპალიტეტის მერის 2020 წლის 29 თებერვლის N04/39 ბრძანება ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ.

5. მოპასუხეებს - ფოთის მუნიციპალიტეტის მერიას და ა(ა)იპ ქალაქ ფოთის მუნიციპალურ ინსპექციას მოსარჩელის ნ-----–-----------–იას სასარგებლოდ დაეკისროთ სარჩელისათვის გადახდილი ბაჟის ანაზღაურება 100 ლარის ოდენობით;

6. გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს სააპელაციო საჩივრის შეტანის გზით ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატაში (ქ. ქუთაისი, ნიუ პორტის ქ.№32) ფოთის საქალაქო სასამართლოს მეშვეობით (ქ. ფოთი, დავით აღმაშენებლის ქუჩა №3) 14 დღის ვადაში დასაბუთებული გადაწყვეტილების მხარეთათვის გადაცემის მომენტიდან.

მოსამართლე                                                                                  გიორგი თუნაური